|
Życiorys Św.
Antoniego
Jeden z pierwszych świętych
franciszkańskich, Doktor Kościoła - Antoni (Ferdynand) Padewski
pochodził z Portugalii. Urodził się ok. roku 1195 w Lizbonie, w
zamożnej mieszczańskiej rodzinie. Jego rodzicami byli Marcin de Bulhoes i Teresa Taveira. W wieku 15 lat wstąpił do zakonu
augustianów w Lizbonie, gdzie odbywał studia przygotowujące go do
kapłaństwa.
Po dwóch latach pobytu w klasztorze św. Wincentego przeniósł się do
klasztoru św. Krzyża pod Coimbrą, gdzie studiował pisma Ojców
Kościoła i teologów średniowiecznych oraz nauki przyrodnicze W roku
1220 Ferdynand był świadkiem sprowadzenia do Coimbry ciał pięciu
misjonarzy, męczenników franciszkańskich z Maroka, którzy zginęli z
rąk Saracenów.
Wtedy też zapragnął zostać misjonarzem i męczennikiem i podjął decyzję
wstąpienia do braci mniejszych w klasztorze-pustelni dos Olivais pod
Coimbrą, gdzie przyjął imię zakonne - Antoni.
Jeszcze tego samego roku został wysłany na misje do Maroka, skąd z powodu
choroby zmuszony był wracać do kraju. Zamiast do Portugalii, na
skutek niesprzyjających warunków atmosferycznych, wylądował na
Sycylii. W okresie Zielonych Świąt 1221 r. wziął udział w kapitule
generalnej franciszkanów, która odbywała się w Asyżu. Tam po raz
pierwszy zetknął się ze św. Franciszkiem i był świadkiem dyskusji na
temat życia, działalności apostolskiej i misyjnej oraz praktyk
ascetycznych w zakonie. Jako człowiek nieznany większości członkom
kapituły Antoni nie zabierał głosu.
Po kapitule prowincjał Gracjan posłał go do pustelni w Montepaolo, w
pobliżu Forli. Odprawianie mszy św., modlitwa i praca w kuchni
wypełniały Antoniemu całodzienne zajęcia w pustelni. Nic nie
wskazywało na to, by Antoniemu miano powierzyć jakieś inne zajęcie w
zakonie. Po raz pierwszy został poproszony o wygłoszenie kazania we
Forli, podczas święceń kapłańskich. Antoni przemówił prosto,
zrozumiale, prostym językiem łacińskim. Wszystkich ogarnął zachwyt,
gdy z ust Antoniego popłynęły słowa jasne, mądre, w połączeniu z
pokorą i rzadkim darem wymowy.
Niedługo potem Antoni otrzymał misję kaznodziejską od władz kościelnych.
Stał się najwybitniejszym kaznodzieją XIII w. W wypełnianiu tego
powołania nie przeszkadzało mu pełnienie innych ważnych obowiązków
(w latach 1224-1227 był kustoszem we Francji, a w latach 1227-1230 -
prowincjałem w północnych Włoszech). Antoni stał się wędrownym
kaznodzieją. Przemierzał wioski i miasta północnej Italii, okolic
Romanii, Emilii, Ligurii, Lombardii i Wenecji. Pod koniec 1223 r.
Antoni otrzymał od św. Franciszka nominację na profesora teologii.
Był więc Antoni pierwszym nauczycielem teologii w zakonie, a decyzją
św. Franciszka klasztor Santa Maria della Puglione, był miejscem
pierwszego studium teologicznego w Bolonii.
Na kapitule generalnej w roku 1230 po tym jak się zrzekł urzędu
prowincjała, otrzymał od generała zakonu Jana Parentiego uprawnienia
do głoszenia Słowa Bożego w całym zakonie. Po kapitule Antoni
zamieszkał w Padwie, gdzie oddał się studium i pisaniu kazań,
kaznodziejstwu i działalności społecznej Jeszcze jako prowincjał, w
latach 1227-1229 Antoni napisał zbiór kazań niedzielnych
zatytułowanych "Sermones Dominicales", później kazania na
uroczystości świętych - "Sermones Sanctorium". Ze względu na stan
zdrowia Antoni nie odbywał już podróży apostolskich i ograniczał się
do głoszenia kazań na terenie Padwy. W roku 1231 podjął się
wygłoszenia kazań wielkopostnych codziennie od 6 lutego do 23
kwietnia. W ten sposób Antoni stał się historycznie pierwszym
kaznodzieją, który przygotował wiernych do Świąt Wielkanocnych,
przez codzienne kazania i związane z nimi słuchanie spowiedzi. W
kazaniach tych brały udział rzesze wiernych, sięgające podobno do 30
tys.
Pod wpływem działalności kaznodziejskiej Antoniego, wielu chciało
prowadzić życie pokutnicze, połączone z działalnością społeczną i
dobroczynną. W ten sposób powstało bractwo franciszkańskie zwane
Colombini, które nosiło specjalny strój: popielatą, długą tunikę
przepasaną sznurem. Nazwa pochodzi od kościółka przy którym się
gromadzili - Santa Maria della Colomba. Członków nazwano "zakonem
gołębi". W swoich kazaniach Antoni bardzo ostro występował przeciwko
lichwie, pobieraniu wysokich procentów od pożyczek, potępiał
chciwość. Stawał w obronie więźniów politycznych, odważnie
występował przeciw postępowaniu tyrana i despoty Ezzelino.
Schorowany, ostatnie dni swojego życia spędził w klasztorze, ufundowanym
przez hrabiego Tisso z Camposampiero na terenie jego posiadłości.
Antoni zamieszkał na drzewie orzechowym, schodząc ze swej pustelni
na wspólne modlitwy z braćmi zakonnymi. W pustelni przygotowywał się
na śmierć. 13 czerwca 1231 r. stracił przytomność. Po odzyskaniu
przytomności prosił o przewiezienie go do Padwy, do klasztoru
Świętej Maryi. Po drodze zatrzymano się w klasztorze w Arcella,
gdzie wieczorem umarł. Obrzędy pogrzebowe odbyły się w kościele
Świętej Maryi, we wtorek 17 czerwca 1231 r. Od dnia pogrzebu grób
Antoniego stał się miejscem licznych pielgrzymek, na grobie
Antoniego dokonywały się liczne cuda. Już w miesiąc po śmierci
Antoniego biskup, duchowieństwo, podesta i mieszkańcy Padwy, wysłali
do papieża specjalną delegację, z prośbą o zaliczenie Antoniego w
poczet świętych.
Papież Grzegorz IX, w uroczystość Zielonych Świąt, 30 maja 1232 r., w
katedrze w Spoleto, kanonizował Antoniego. W czasie kanonizacji
odczytano opis 53 cudów, dokonanych za wstawiennictwem Antoniego. 23
czerwca 1232 r. papież wydał bullę, skierowaną do całego Kościoła, w
której przedstawił św. Antoniego jako luminarza, który umacnia wiarę
katolicką sercem, słowem i dziełami, i który dał niezłomne
świadectwo świętości. Papież Pius XII listem apostolskim Exulta,
Lusitania felix, wydanym 16 stycznia 1948 r., ustanowił i ogłosił
św. Antoniego z Padwy Doktorem Kościoła, nazywając go Doktorem
Ewangelicznym
Życiorys zaczerpnięty z
http://www.franciszkanie.pl
|
